ฟูจิ เท็นโจ คาวากุจิโกะ
กระต่าย โออิชิ โอชิโนะฮักไก
ท่องเที่ยวอัดแน่นเต็มวัน
เข้าวันที่สองในประเทศญี่ปุ่น เป็นเช้าวันแรกในเมืองฟูจิคาวากุจิโกะ จังหวัดยามานาชิ ผมนอนห้องเดียวกับโก้ เพราะเป็นผู้ชายแค่ 2 คน ตื่นมาตีห้า เพราะนัดเดินวิ่งตอนเช้า ตีห้าครึ่ง บิ๊ก กับ โกะ เป็นไกด์วิ่ง
ใช้ไกด์เยอะไปหรือเปล่าเนี่ย ชมบรรยากาศยามเช้า ท้องฟ้าสดใจอากาศสดชื่น ไม่มีมลพิษมองเห็นเขาแบนราบอยู่ขวามือ สามารถมองเห็นตั้งแต่โรงแรมที่พัก ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้ว่าจะให้เดิน วิ่งไปไหน โกะ บิ๊ก จัดให้ วิ่งไปได้ไม่เกิน 1 กิโลเมตร เริ่มรู้สึกเจ็บเท้าซ้ายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองว่าเป็นอะไรแต่ก็พยายามเดินตาม บอกใครแข็งแรงให้วิ่งไปก่อน ขอเดินเร็วยังไม่เปิดเผยว่าเจ็บเท้ารุนแรง กลัวคณะวิ่งเป็นห่วง
บรรยากาศรอบข้างชูนิ้วโป้งให้เลย ยอดเยี่ยมมาก สะอาดสดชื่น ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเทาอมฟ้า มาเป็นสีทองอ่อนๆ รถบางตาไม่มีความวุ่นวาย อาจจะเพราะอยู่นอกเมืองใหญ่ หรือผู้คนยังหลับไหล และจุดที่เดินวิ่ง ไม่ใช่จุดท่องเที่ยวที่สายท่องเที่ยวต้องมาเก็บบรรยากาศ เป็นบรรยากาศนอกเมือง เห็นทุ่งหญ้าร้านค้าโรงงานเล็กๆ ที่่ยังไม่เปิด กระจายตัวอยู่ไม่มาก ยอมรับทางเท้าตรงนี้ทำได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นมิตรกับผู้พิการทางสายตา ปุ่มเล็กๆ เป็นแถวเป็นแนวบนทางเท้า มันเป็นความธรรมดาของที่นี่แต่เป็นสิ่งพิเศษสำหรับผม ผู้อยู่กับกรุงเทพมหานคร เมืองที่ทางเท้าไม่ค่อยเป็นมิตรโดยเฉพาะแถวที่พัก ทางเท้าแคบจนแทบเดินไม่ได้ ยังมีเสาไฟฟ้าปักอยู่ตรงกลางตลอดแนว อย่าว่าเป็นผู้พิการทางสายตาจะเดินไม่ได้ คนตาดียังเดินยาก
คณะเรา 4 ชีวิต วิ่งไปถึง ร้านสะดวกซื้อ Lawson ไม่ใช่สาขาที่โด่งดังในอินเตอร์เน็ต สาขานี้คนน้อยกว่า ไกด์แจ้งว่าเริ่มมีนักท่องเที่ยวมาสาขานี้เพิ่มมากขึ้น บรรยากาศเช้าแจ่มใสไร้ผู้คน ยืนอยู่หน้าร้านถ่ายภาพกับภูเขาไฟฟูจิ เก็บเป็นที่ระลึกการมาเยือน (ช่วงเที่ยงคนขับพาไปดูสาขาที่โด่งดัง ผมเฉยๆ ผมว่าที่นี่สวยกว่า เข้าข้างตัวเอง)

ความเปิ่นตอนนั้นยอมรับเลยไม่รู้ นึกว่าภูเขาที่เห็นไม่ใช่ฟูจิ นึกในใจทำไมภูเขาแถวนี้น่าตาภูมิทัศน์ คล้ายภูเขาไฟฟูจิทั้งนั้น คงมีภาพในใจแบบไม่ได้อ่านเพิ่มเติมมันฝังหัว เดือนนี้ภูเขาไฟฟูจิยังไม่มีหมวก หิมะปกคลุม แต่โชคดี ท้องฟ้าแจ่มใสทำให้เห็นภูเขาทั้งลูก มารู้ภายหลัง ว่าภาพที่เห็นคือ ภูเขาไฟฟูจิ หลังจากเดินวิ่งกลับโรงแรม ประมาณ 4 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 40 นาทีลบๆ เพราะมัวแต่ถ่ายภาพ
ย้อนหลังเรื่องเจ็บเท้า ผมเองเคยไปผ่าตัดตาปลาที่โรงพยาบาลนนทเวช เอาตาปลาออกเม็ดใหญ่ทีเดียวเหมือนก้อนไขมัน ไม่รู้เรื่องว่าต้องทำอะไรบ้าง แต่รักษาอย่างดี หลังจากผ่าตัดหมอก็เย็บหลายเข็ม พบหมอหลายครั้ง หมอบอกว่าจะไม่หายขาดเพราะบุคคลิคการเดิน มันจะเกิดอีกไปหาหมอก็ขูดหนัง นึกว่าที่เดิมแต่ด้วยความขี้เกียจไปโรงพยายาล แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าคลีนิคใกล้บ้านก็ทำได้ ก่อนไปญี่ปุ่นไปตัดเล็บ ช่างบอกมีเครื่องขูดหนังหนาออกได้ ผมให้ทำเลย นั่นแหล่ะสิ่งที่ตัดสินใจผิด การขูดครั้งนั้นไม่มีผลทันที เพราะการเดินอยู่แถวที่พักในเมืองไทย ไม่ใช่เรื่องสาหัส ไปท่องเที่ยว ใครเคยไปเที่ยวญี่ปุ่น จะรู้ว่าการท่องเที่ยวญี่ปุ่นสำคัญมากๆ ก็คือการเดินสำคัญมาก สุดท้ายทุกอย่างมันบอกทั้งหมด เจ็บแต่ต้องทนเดินแทบไม่ไหวแต่ก็ต้องเดิน เท้าซ้ายอักเสบจนบวมทั้งเท้า (ย่อหน้านี้เขียนให้ผู้อ่านที่มีปัญหาและไม่รู้จะทำยังไงได้ประโยชน์มาบ้าง ทางการแพทย์)
หลังจากกลับโรงแรมที่พักรับประทานอาหารเช้า นัดกันอีกครั้ง 8.00 น. เดินทางไปท่องเที่ยวสถานที่ต่อไป กระเช้าโรปเวย์ (Mt.Fuji Panoramic Ropeway) เพื่อชมภูเขาไฟฟูจิมุมสูง ชมความงามมุมกว้าง ทะเลสาบคาวากุจิโกะ อีกทั้งต้องเก็บสัมภาระทั้งหมด เพราะคืนนี้ต้องไปพักที่โตเกียว

ความงามของทิวทัศน์ บนภูเขาเท็นโจ (Mt.Temjo) น่าจะเห็นตาม Youtube อยู่แล้วเป็นภาพมุมกว้างทั้งภูเขาไฟฟูจิ และทะเลสายคาวากุจิโกะ แต่ผมสะดุดคือภาพโปรโมทที่ติดบนกระเช้าโรปเวย์ เป็นภาพกระต่าย สาเหตุที่สนใจเพราะเป็นปีเกิดของผู้เขียน ไม่รู้ว่านิทานบอกอะไร อาศัยถาม Chat GPT ให้ช่วยแปล
(กระต่ายพบคุณตากำลังเสียใจ กระต่ายเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น คุณตาจึงเล่าเรื่องที่ทานูกิทำร้ายคุณยายให้ฟัง กระต่ายรู้สึกโกรธมาก และตัดสินใจว่าจะช่วยคุณตาแก้แค้นทานูกิ กระต่ายหลอกชวนทานูกิไปเก็บฟืนบนภูเขา ระหว่างที่ทานูกิแบกฟืนอยู่ กระต่ายแอบจุดไฟเผาฟืนบนหลัง เสียงไฟไหม้ดัง “คาจิ คาจิ” ซึ่งเป็นที่มาของชื่อภูเขาคาจิคาจิ ทานูกิถูกไฟลวกจนเจ็บปวด
กระต่ายหลอกทานูกิอีกครั้ง หลังจากทานูกิถูกไฟลวก กระต่ายทำทีช่วยรักษา แต่กลับใช้ยาที่ทำให้แผลแสบร้อนยิ่งขึ้น ทานูกิจึงได้รับความเจ็บปวดอีกครั้ง และจุดจบของทานูกิ กระต่ายชวนทานูกิออกไปพายเรือ กระต่ายใช้เรือไม้ ส่วนทานูกิใช้เรือที่ทำจากดิน
เมื่อออกไปกลางน้ำ เรือดินของทานูกิค่อย ๆ ละลายและจมลง ทานูกิตกน้ำ เป็นการลงโทษโดยกระต่าย เพื่อแก้แค้นให้คุณตากับคุณยาย) ถ้าจะอ่านเรื่องเต็มคงต้องไปเซิร์ตดูผมว่าน่าจะสนุก
ถ่ายภาพหลายมุมจนหนำใจ มีภาพหมู่ ภาพเดี่ยว สาวๆ กระจายตัวไปหามุมโปรด ก่อนถึงยอดเขาเป็นทางพักวิวสวยทุกคนถ่ายภาพกันสนุก ผมแซวถ่ายภาพตำแหน่งเดียวทำเลช้ำแล้วเนี่ย ขึ้นมาถ่ายภาพบนเขาบ้าง บนยอดเขาก็มีหลายมุมให้ถ่ายภาพโดยเฉพาะวิวเห็นภูเขาไฟฟูจิ ถึงแม้การไปครั้งนี้ยังไม่ถึงฤดู ฟูจิติดหมวก แต่ด้วยสภาพอากาศเปิดทำให้เห็นองค์ประกอบภูเขาครบ สวยงาม ไกด์แจ้งว่าพรุ่งนี้น่าจะไม่เห็นแบบนี้มีการแจ้งว่าพายุเข้า มีคนกล่าวว่าการมาเที่ยวฟูจิต้องใช้ดวง น่าจะจริง

ลงจากยอดเขาได้เวลาอุดหนุนสินค้าที่ระลึก สไตล์ผม ตะเกียบลายสวยแต่ละพื้นที่ คนซื้อมาโชว์แต่ผมซื้อมาใช้ แล้วใช้จริงไว้ในครัวมาจากหลายพื้นที่หลายประเทศ ผมว่าวัฒนธรรมการใช้ตะเกียบมันคลาสสิค ของชาวตะวันออก หรือจะให้แคบก็คือ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี เอาไม้ 2 อันมาคีบอาหาร ตะเกียบที่ผมซื้อจะรำลึกได้เวลาใช้ ซื้อมาจากประเทศไหน เมืองไหน เพราะลายจะบอกสถานที่ แพงมั้ย ถ้าคิดในแง่การใช้ประโยชน์แพงครับใช้ตะเกียบไม้ไผ่ ธรรมดา เยอะแยะ ถ้าคิดในแค่ความภูมิใจผมว่าคุ้ม เวลาคีบอาหาร มันมีความสุขบอกไม่ถูก ฮา

สถานที่ต่อไปโออิชิพาร์ค (Oishi Park) ไปเซิร์ตดูระหว่างบันทึก โออิชิ แปลว่าอะไร แปลว่า อร่อย ทีแรกนึกว่าเป็นคำสำคัญกว่านั้น แต่ไม่เป็นอะไร อร่อย ก็สำคัญในชีวิต ได้ถ่ายภาพวิวสวยฟูจิพาโนรา ทุกอย่างราบรื่นฟ้ายังเปิด แต่ผิดหวัง ทุ่งต้นโคเชีย (Kochia) ที่ต้องโชว์การเปลี่ยนเป็นสีแดงสดใส น่าจะเกิดจากดอก ตามฤดูต้องมี สรุปเหลือแต่ใบ เขียวออกโทนน้ำตาล โทษสภาวะโลกร้อนก่อนเลยเราไม่ผิด ฮา อีกรอบ ในโออิชิ พาร์ค จะเป็นร้านอาหาร สไตล์คาเฟ่ คนสนใจก็ไปเยี่ยมชมได้ถ้ามีโอกาสไปเยือน เพราะวิวหลักล้าน ทะเล ภูเขา ทุ่งหญ้า

เก็บภาพวิว ภาพคน ไว้เยอะ ปริ้นท์แขวนโชว์ที่บ้าน เพราะบนกำแพงตำแหน่งแขวนภาพโชว์ไว้หลายจุด ออกแบบโดยการทำแผง แผ่นไม้เจาะรู หรือ Pegboard (เพ็กบอร์ด) ลดการเจาะรูที่พื้นปูนดูไม่สวย ตำแหน่งภาพเราสามารถย้ายได้อิสระ ใช้น็อตยาวเสียบไว้เฉยๆ และกรอบรูปธรรมดา ซื้อมาเยอะมาก เบื่อก็เปลี่ยนรูปไปแขวนใหม่
โปรแกรมต่อไป หมู่บ้านน้ำใส โอชิโนะฮักไก (Oshino hakkai) มาถึงเวลา 11.11 น. เป็นแหล่งซื้อขอฝาก ความพิเศษของน้ำจะไม่กล่าวถึงในบทนี้ เพราะสามารถเซิร์ตดูได้ หลักๆ ในบริเวณนี้จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ขายอาหาร ขายของที่ระทึก เฮ้ย ไม่ใช่ ระลึก ผมไม่ได้ซื้อ ถือคติตอนซื้อสวยอยากได้ ซื้อกลับมาแล้วเป็นภาระในการเก็บถ้าไม่ได้ใช้ ทางบัญชีการเก็บก็มีค่าใช้จ่ายของมันเอง เป็นหลักบัญชีพื้นฐานที่คนมักลืม แต่ก็ไม่ว่ากันสำหรับคนที่ชอบสะสม เป็นเรื่องความชอบส่วนบุคคลไม่ควรมีคนไปยุ่ง
นอกนั้น อาศัยถ่ายภาพเก็บไว้อีกหลายจุด nsbest outing ครั้งแรกในต่างแดน ปกติจัดทุกปีในประเทศ ปีนี้หาญกล้า ไม่ใช้ทัวร์นกหวีดทัวร์รวมคณะใหญ่ๆ ภาพที่ถ่ายนอกจาก คน วิว บรรยากาศ สำคัญมากๆ ฝาท่อ ไปมาหลายเมืองชอบถ่ายฝาท่อเก็บไว้ดู ลวดลายการออกแบบ ยังฝันอยากให้เมืองไทยเป็นแบบนี้บ้าง ภาพถ่ายฝาท่อน้ำเยอะมาก หลายเมืองหลายแห่งในญี่ปุ่น บ้าไปแล้วไปเที่ยวถ่ายฝาท่อเก็บ ฮา

คราวนี้ก็เป็นเรื่องของการช้อปปิ้ง คณะเราตามโปรแกรมทัวร์ต้องไป โกเท็มบะ Gotemba Premium Outlets ในจังหวัดชิซูโอกะ บรรยากาศมองเห็นภูเขาฟูจิ ส่วนผมอาการบาดเจ็บที่เท้ารุนแรง ก็ยังเดินนะครับแต่ไม่ได้ไกลเพราะเท้าเริ่มบวม มาถึงประมาณ 13.00 น. เห็นแผนที่ ที่ไกด์แจก มองก็ท้อเพราะกว้างใหญ่มาก

บรรยากาศตอนที่เรามาถึงท้องฟ้าสว่าง มองเห็นฟูจิ ไม่นานไม่เกิน 1 ชั่วโมงโบนัสการมอง ภูเขาไฟฟูจิ เริ่มหมด!! ประมาณ 14.00 น.มองไม่เห็นทุกอย่างถูกบังด้วยเมฆดำ เหมือนที่พยากรณ์ว่าพายุจะเข้าพรุ่งนี้ ทุกอย่างเริ่มวันนี้ ถ้าไม่ได้ถ่ายภาพก่อนหน้าจะน่าเสียดายทริปนี้ เพราะวันนี้ต้องเข้าโตเกียว ทุกคนกระจายตัวแยกย้าย ผมเดินคนเดียว เป้าหมายผมเครื่องครัวโดยเฉพาะมีด แค่มาดูไม่ได้มาซื้อ เพราะรอบที่แล้วโอซาก้า ซื้อไปแล้วมีดแล่ปลาฉบับญี่ปุ่นด้านไม้ ไม่ใช่อะไรเท่ๆ หรอกมันเดินใกล้สุด รัศมีไม่น่าจะเกิน 100 เมตร วงๆ แถวทางออกไม่อยากเดินไกล
ก่อนที่ทุกคนจะเดินคณะเราไปกินอาหารแบบ ฟู้ดคอร์ต ผมต้องการเลือกโซบะเย็น พร้อมกุ้งเทปปุระ ที่กินเป็นประจำในเมืองไทย แต่ด้วยภาษาอ่อนมากเลือกผิดกลายเป็นเส้น อุดังเย็น แม่เจ้าไม่อร่อยไม่ใช่แนว เส้นเหนียวใหญ่กินยาก แต่ก็ต้องพยายามกินจ่ายเงินไปแล้วแถมสั่งพิเศษอีกพลาดอีกรอบ ฮา

ด้วยความกว้างใหญ่ของ Outlets ทำให้ผมสงสัยของใคร ใครเจ้าของ อารมณ์นักข่าวเก่ามาทันที เขาสำรวจของช้อปปิ้ง ผมสำรวจป้ายสถานที่เห็นเขียน Mitsubishi Estate ไม่ต้องตามต่อเพราะแค่ป้าย Mitsubishi ผมร้องอ๋อแล้ว ไล่เรื่องให้อ่านตอนสงครามระหว่าง รัสเซีย ยูเครน ที่ผ่านมาหลายปี มีการพูดถึงเทคโนโลยี ทางทหารป้องกันจรวด การยิงสกัด ถ้าจำไม่ผิดเทคโนโลยีเห็นว่าอยู่กับบริษัทนี้ จริงไม่จริงไม่รู้อ่านฟังตามข่าวมาก่อนหน้านี้ ส่วนจะเป็นบริษัทร่วมบริษัทไขว้ ไม่ใฝ่หา รู้เท่านี้พอ

เสร็จสิ้นการช้อปปิ้ง เดินทางต่อเข้ากรุงโตเกียว เมืองที่ไม่เคยหลับไหล ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1.30 ชั่วโมง การนั่งรถก็เบื่อหน่ายเป็นธรรมดา บอกไกด์ให้แวะจุดพักรถ บนทางด่วนเคยแวะที่เมืองอื่นมาแล้วชอบกว้างใหญ่มีของขายสาระพัด จุดที่พักรอบนี้ Ebina Service Area (海老名サービスエリア) จุดพักรถบนทางด่วนโทเมอิ จังหวัดคานางาวะ

เวลา 17.35 คณะเราเดินทางเข้าโตเกียว รถราติดไม่น้อยกว่ากรุงเทพ แต่ยังรื่นไหลไม่ติดจนไม่ขยับ คิวที่พักต่อไปโรงแรม Villa Fontaine Tokyo Ueno Okachimachi ย่านชินโอกาชิมะจิ ในอุเอโนะ ใกล้สถานี Shin-Okachimachi เดินไม่เกิน 3 นาที ไม่ถึงกับกลางกรุงโตเกียว อยู่รอบนอก ได้บรรยากาศเงียบๆ ไม่วุ่นวาย ก่อนจะเข้าโรงแรมต้องเผชิญรถติดหนักแถว ชิบูย่า ไกด์โกะบอกว่าสร้างไม่เสร็จซักที ผมเข้าใจนะการสร้างปรับปรุงแบบญี่ปุ่นสถานีรถไฟชิบูย่า ธุรกิจก็ต้องเอา เศรษฐกิจชาวบ้านก็ต้องเอา ปรับปรุงก็ต้องทำจึงต้องแบ่งเวลา ให้เพื่อประชาชนใช้ชีวิตได้ เทียบกับเมืองไทยนี่เข้าใจยาก เพราะผลประโยชน์นักการเมือง ผู้มีอิทธิพล ท้องถิ่น ข้าราชการ ล้างผลาญภาษีเข้ากระเป๋า สร้างไม่เสร็จเหมือนกันแล้วเอาผิดใครไม่ได้ด้วย เอาแค่พระราม 2 สร้างจนลูกโต ลูกก็มีหลานให้พ่ออุ้มแล้วก็ยังสร้างไม่เสร็จ เฮ้อ
เอาสัมภาระแต่ละคนเข้าเก็บในห้อง นัดกันล็อบบี้ คืนนี้พิเศษอย่างยิ่งยวด จัดงานวันเกิดให้น้องเพชร 28 ตุลาคม 2569 อายุครอบรอบ 10 กว่าขวบไม่บอกว่าเท่าไหร่ เป็นการจัดงานวันเกิดเล็กๆ ต่างแดนเท่มั้ย คณะเราจองโต๊ะไว้ 2 ทุ่มร้านอาหารยูสุอัน Yuzuan Akihabara (ゆず庵 秋葉原店) อยู่ในย่านอากิฮาบาระ แต่ยังมีเวลาและก็ไม่อยากเสียเวลาในการเดินเที่ยว ให้รถบัสกลับได้เลย กินเสร็จนั่งรถไฟใต้ดินกลับแค่ 1 สถานี

จุดดื้อผมอยู่ตรงนี้เพราะเชื่อใน Map ทั้ง IOS และ Android คณะทั้งหมดเดินในห้างแถวนั้น ส่วนผมออกมาเดินข้างนอกดูถนนดูบ้านเมือง ตามแผนที่แล้วไม่ไกลกันไม่กี่ร้อยเมตร ว่าจะเดินเล่นเพราะตอนนั้นอยู่ สถานี JR Akihabara ร้านอาหารก็อยู่ไม่ไกล เปิดทั้ง Map คุยทั้ง Chat GTP ค่อนข้างมั่นใจว่าไม่หลงแต่ลืมไปตัวเองเจ็บเท้ามาก เดินลำบากตอนจ็บสมองเริ่มไม่ละเอียด ร้านอาหาร Yuauan อยู่ชั้น 5 อาคาร BiTO AKIBA PLAZA แต่ในสมองและสายตาเห็นแต่ตึก BiTO AKIBA ไม่ใช่พลาซ่า ถ่ายภาพโฆษณาแต่ละชั้นให้ Chat GPT แปลแต่ละร้านแต่ละชั้น ก็ไม่ใช่ ยังคงยืนยันว่าต้องเป็น PLAZA เดินหาอยู่นานมากไม่โทรหาไกด์มารับด้วย

สุดท้ายพ่ายแพ้ไกด์โทรมา เดินอยู่เกิน ครึ่งชั่วโมงขาเจ็บสมองมึนงง ด่าตัวเองอะไรวะแค่นี้หาไม่เจอ โดยลืมตัวเองเจ็บเท้า ทำให้สมองมันไม่ละเอียดพอ สุดท้ายไกด์โกะโทรมาแล้วเดินมารับ ตึก PLAZA ไม่ได้อยู่ตรงไหนอยู่ติดกับ BITO AKIBA แทบจะเป็นอาคารเดียวกันแต่ป้ายเขียนคนละฝั่ง เพราะความดื้อชอบเดินดูบ้านเมืองของตัวเอง
เสร็จสิ้นภาระกิจกินอาหารจัดงานวันเดินเล็กๆ ให้น้องเพชร พนักงานร้องเพลงวันเกิดให้ไม่มั่นใจเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาญี่ปุ่นลืม ชั่วโมงนั้นเอาชีวิตรอดได้ก็บุญแล้ว ฮา อีกรอบ

นั่งรถไฟใต้ดินกลับ 1 สถานี เดินอีกไม่ไกลถึงโรงแรมที่พัก ผมต้องพักจริงจังเอาให้หลับ โกะ พลอย หนูแดง อาสาไปซื้อแผ่นแปะตาปลา ส่วนผมเดินเข้า 7-Eleven พร้อมสาวๆ แบบเดิมเบียร์ต้องมา นอนให้หลับพักเท้าผมใช้เบียร์ สาวๆ ก็ซื้อขนมไปกินที่ห้อง Chat GPT เตือนอย่าเพิ่งแปะแผ่นกรด Ibo Korori เพราะกรดซาลิไซลิก 50% จะทำให้ยิ่งระคายเคือง ผมเชื่อไม่แปะ ตอนนั้นทั้งเท้าซ้ายบวมทั้งหมด

ช่วงดึกมากก่อนเที่ยงคืน เจอเหตุการณ์แผ่นดินไหว ห้องพักอยู่ชั้น 12 สูงสุดในตึกนั้น การสั่นชัดเจนมาก ในสมองคิดถึงตึก สตง. มันได้ซะอย่างงี้ แต่ค่อนข้างเชื่อมั่นระบบของญี่ปุ่น เลยไม่ตื่นกลัว
ส่วนเหตุการณ์แผ่นแปะมันจะต่อเนื่องไปถึงวันพรุ่งนี้ ค่อยเล่าต่อแล้วกัน มันเป็นเหตุการณ์สุขภาพ สำหรับการท่องเที่ยวแบบมุมมอง ทุกๆ เรื่อง เผื่อใครอ่าน ได้ประโยชน์ สวัสดี
วันเจ็บเท้ารุนแรง
บันทึกไว้ 28 ตุลาคม 2569
สาม สอเสือ




