สัมผัสเช้าวันฝนพรำ
ไหว้พระเซ็นโซจิน จบชินจุกุ
เช้าวันที่สาม เมืองที่เงียบสงบวงการกีฬาเรียกแดนปลาดิบ ตื่นเช้าลงล็อบบี้โรงแรม 7.30 น. คณะนัดสายๆ ผมเองก็ไม่รู้จะทำอะไร มันว่าง และตื่นนอนอาบน้ำแล้ว ประเภทนอนครองเตียงไปเรื่อยๆ ทำไม่เป็นใจไม่มา ต้องสำรวจรอบนอกโรงแรมยังไม่ได้เห็นบรรยากาศภายนอกได้รับแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ ที่ผ่านมาออกเช้ากลับค่ำ
เล็งในห้องอาหารเช้าของโรงแรม คลาคล่ำ ไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวยุโรป ไม่รู้ว่าชาติไหนไม่จำเป็นต้องเสาะแสวง ถือโอกาสเดินเล่นเช้าในโตเกียวในวันที่ฝนตกพรำ บรรยากาศ MV เพลงรัก จุดแรกที่ต้องเดินไปดูที่ผมเรียกตลาดนกฮูก
ภาพสว่างไม่เหมือนเมื่อคืน เป็นถนนคนเดินในย่านการค้าแบบมีหลังคาคลุม (Shotengai) มีป้ายร้าน SATake รูปนกฮูกแขวนเรียงรายตลอดทาง
ร้านค้ายังไม่เปิดความเงียบสงบเพลินๆ ถนนแทบไม่มีผู้คน เป็นอีกมุมหนึ่งของโตเกียวที่นักท่องเที่ยวทั่วไปอาจไม่ค่อยได้สัมผัส
ผมจิตนาการได้ถ้ามีผู้คนก็ไม่เยอะ ไม่ใช่ย่านการค้ากลางกรุง ที่มีผู้คนพลุกพล่าน
เดินไม่นานกลัวป่วย หัวเปียกอากาศเย็น ความเท้ายังไม่ทันหาย ความหวัดเข้ามาแทน เดินกลับโรงแรมไปหยิบยืมร่มของโรงแรมแบบไม่ได้ขอคงมีบริการไว้อยู่แล้ว เพื่อเดินต่อ ชั่วโมงนั้นกาแฟต้องมา ห้องอาหารเข้าไปเบียดเสียดไม่ได้แน่ ในกระเป๋ามีเหรียญอยู่เยอะ อาศัยหยอด ตู้จำหน่ายเครื่องดื่มอัตโนมัติของ Pokka Sapporo กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ถ้ามัวแต่คิดจะดื่มของฟรีอาหารเช้าโรงแรมคงไม่ได้ไปไหน มนุษย์ฝรั่งแน่นทุกโต๊ะ

ชั่วโมงนี้ต้องถาม Chat GPT ไขปริศนาธรรม อธิบายภาพฉลากบนกระป๋องว่ากาแฟอะไร ได้คำตอบ Pokka Sapporo BIZ TIME BLACK ราคา 170 เยน หรือประมาณ 35–40 บาท
無糖 (Mutō) หมายถึง ไม่ใส่น้ำตาล
冴える BLACK เป็นชื่อกาแฟดำที่สื่อถึงความสดชื่นและตื่นตัว
คาเฟอีน 140 มิลลิกรัม ตามข้อความบนกระป๋อง
ตรงกับรสนิยม กาแฟดำไม่หวาน!
สายๆ คณะลงมารับประทานอาหารกันครบ ก็ออกเดินทางได้ไม่รีบร้อน วัดเซ็นโซจิน ผมไม่ได้เข้าไปไหว้พระ อาศัยเก็บบรรยากาศ สภาพแวดล้อมแถวนั้น คึกคักดีมาก เมืองมีชีวิต เดินบนถนนคันนงโดริ (Kannon-dori) ข้างวัดเซ็นโซจิ ด้านหน้าเป็นทางเข้าสู่ถนนชินนากามิเสะ (Shin-Nakamise) จะมีของขาย ของที่ระลึกแต่ไม่ได้ซื้อชมอย่างเดียว เดินถนนคนเดียว
จนไกด์ ต้องโทรมาถามพี่อยู่แถวไหน คณะจะกินมัทฉะ ผมก็บอกกินไปเลยไม่ต้องห่วง เดินสำรวจถนนด้านนอกอยู่
พลอยโทรหา เจอร้านตะเกียบสวยมาก ผมบอกไม่เอาแล้ว แต่ซักพักแอบเดินเข้าไปดูคนเดียว ร้านนี้ชื่อ อาซากุสะ โนะ โอฮาชิยะซัง (浅草のお箸やさん) เป็นร้านตะเกียบโดยเฉพาะ มีให้เลือกเยอะมาก ทั้งแบบธรรมดา แบบลงรัก บรรจุกล่องสวยงาม ตะเกียบบางคู่ ราคาเกินเอื้อมไม่ไหวสามหมื่นกว่าเยนประมาณ 6 พันกว่าบาท ถึงจะสวยก็ซื้อมาใช้ไม่ได้ซื้อมาโชว์
ทางเข้าวัดเซ็นโซจิน สามารถมองเห็น โตเกียวสกายทรี (Tokyo Skytree) เป็นหอส่งสัญญาณโทรทัศน์และจุดชมวิว สูง 634 เมตร เคยเห็นหอคล้ายกันในโอซาก้า แต่ครั้งนั้นใกล้จนหายใจรดต้นเสาหอ
คณะมีนัดรับประทานอาหาร ร้านวากามามะ ชาบู ชาบู โตเกียว (Wagamama Shabu Shabu Tokyo) ใกล้วัดเซ็นโซจิน ทางทัวร์จองไว้ อาหารเยอะแต่ละคนกินไม่หมด ยอมรับมื้อเที่ยงคนญี่ปุ่น ทานเยอะมากเจอหลายครั้งหลายเมืองกินตามไม่ไหว อร่อยนะโดยเฉพาะปลาย่างฮอกเกะ อยู่เมืองไทยก็กิน ตอนนี้ปันใจเพิ่มขึ้นอีกชนิด ปลาอินทรีย่าง ต้องเป็นปลาตัวใหญ่ แล้วหั่นเป็นชิ้นเลาะกระดูกไม่ใช่หั่นตามขวาง กินที่ร้านฟูจิประจำในเมืองไทย นอกจากโซบะเย็น กับ กุ้งเทมปุระ ที่ชอบเป็นพิเศษ กินจนต้องพัฒนาฝีมือ เส้นไม่ยากซุปไม่ยาก ส่วนกุ้งเทมปุระ หน้าตาไม่เหมือนต้องจินตการคล้ายน่าอย่าคิดเยอะ
รับประทานอาหารเสร็จ สาวๆ บอกต้องลอง โดนัทชื่อดังของญี่ปุ่น I’m donut ? (アイムドーナツ?) ผมเองความรู้เรื่องของหวานน้อยมาก แต่ให้ทุกคนลอง ขอบายมีการนัดวิธีการซื้อสาระพัด จอดรถหน้าร้านลงไปซื้อวนรถไปรับ หรือๆๆๆ ไม่ได้ฟัง สุดท้ายคนขับรถบัสมาจอดพักแถวสวนอุเอโนะ ใครจะไปซื้อก็เดินไป ส่วนใครไม่พร้อมก็พักอยู่แถวน้ำพุอุเอโนะ ผมไม่เดินแน่ เพราะอาการปวดเท้ายังคงปวดร้าวจากการบวม

ตอนนั้นโทษหลายอย่างไม่โทษตัวเอง รองเท้าต้องโดนโทษแน่ ทั้งๆ ที่ไนกี้ คู่ที่ใส่มาก็ซื้อจากโอซาก้า รอบที่แล้วใช้ดี
คณะเดินทางมาถึงย่านชินจูกุ (Shinjuku) จุดท่องเที่ยวช้อปปิ้งคนเยอะมาก ย่านการค้าดังของโตเกียว สุดท้ายของเย็นนี้ รถมาจอดบริเวณ คาบูกิโจ (Kabukichō) ย่านบันเทิงชื่อดังของชินจูกุ จะมีอาคารสูง Hotel Gracery Shinjuku และรูปปั้นหัวก็อตซิลลาบนอาคาร ไม่ได้อ่านคู่มือมาว่า หัวก็อตซิลลามีชื่อเสียง เห็นนักท่องเที่ยวมาถ่ายภาพกันเยอะ มันต้องดังแน่ๆ
แยกย้ายกันเดินช้อปปิ้ง นัดกันอีกที 18.00 น.ประมาณนี้เวลาไม่เปะ หน้าห้างดองกี้ เพราะมีมื้อเย็นใกล้ๆ ไม่อยู่ในทริปแต่ต้องกินเหมือนมื้อร่ำลาก่อนกลับไทยพรุ่งนี้ ผม โก้ บิ๊ก ไปสายเดียวกัน ส่วนสาวๆ ไปอีกกลุ่ม หรือ 2 กลุ่มแล้วแต่ศรัทธา ส่วนผมตัดสินใจ เอาวะซื้อรองเท้าใหม่ดีกว่าอุตส่าห์โทษรองเท้าตัวเองมาแล้ว ห้าง Alpen Tokyo อยู่ไม่ไกลไกด์แนะว่า ห้างนี้เครื่องกีฬาเพียบ เข้ามาในห้างนอกจากประกาศเป็นภาษาญี่ปุ่น ยังประกาศเป็นภาษาไทย คนไทย มาเยอะแน่ ส่วนตัวความรู้เรื่องรองเท้าไม่เยอะให้ไกด์บิ๊ก แนะนำเพราะถนัดแต่ยี่ห้อแถบอเมริกา กับ ยุโรป มาเจอ asics เคยเห็นในไทย แต่ไม่รู้ของประเทศไหน สุดท้ายมารู้ของญี่ปุ่น เอาคู่ราคาสูงหน่อยรุ่นใหม่ล่าสุด รองเท้าวิ่งกระชับเท้า ถูกกว่าเมืองไทย 2 พันกว่าบาท ไกด์บิ๊ก แจ้ง ซื้อเสร็จเปลี่ยนเลย ไม่รอดเจ็บเหมือนเดิม ไม่ใช่รองเท้า เป็นเท้าตูเอง ฮา
มื้อเย็นส่งท้ายที่ Ginza Happo แบบบุฟเฟต์ ทั้งอาหารและเครื่องดื่ม เดินไปไม่ไกลจากจุดที่นัด ส่วนผมเริ่มไกลมาก เพราะระบมทั้งเท้า ไม่อยู่ในทริปทัวร์ เป็นการจองเพิ่มพิเศษ อาหารปิ้งย่างพรีเมียม ผมกินได้ไม่เยอะ เน้นเบียร์ลดความเจ็บเท้า อ้างไปเรื่อย
กินเสร็จกลับโรงแรมที่พัก สาวๆ และโก้ ขอเดินต่อ ไปช้อปปิ้ง ไกด์โกะ แจ้งว่าเดินไม่ไกลจากจุดที่พัก นำทางให้ ส่วนผมบายไม่ไหวแล้ว อยู่ห้องดื่มเบียร์ ดูซีรีย์จีนล่าหยก วันนี้เดินต่อต้องตัดขาแน่ ฮาไม่ออก
บันทืกไว้ 30 ตุลาคม 2569
สาม สอเสือ










