แด่ชีวิตที่จากไป

หลายเดือนมานี้ผมผ่านเวลาช่วงสูญเสียคนรู้จัก คนไม่รู้จักบางคน เศร้ามั้ย มันเป็นเรื่องปกติของปุถุชนคนหนึ่ง เป็นการเขียนจากความทรงจำ ไม่ได้เขียนปัจจุบันทันด่วนเพราะมีภารกิจมากมาย ขั้นกลาง

ต้องถือเป็นความโชคดีไม่ต้องเขียนแบบนักเขียนที่มีภาระหน้าที่ประจำวัน แต่เป็นการเขียนเพราะอยากเขียนเล่าความเหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต

ผมมองเห็นหรือไม่เห็นอาจไม่สำคัญเท่าสัมผัสมาด้วยใจ อาจจะได้ยินมานานอาจจะเพิ่งได้ยิน

อาจจะมองเห็น หรือไม่เคยมองเห็นด้วยตา แต่สัมผัสด้วยใจ ถึงใจจริงๆ

คนแรกเป็นถ้านับญาติก็เป็นหลาน หรือเป็นพีน้องต่างย่าของแฟนที่เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 40 เศษๆ ถ้านับเป็นอายุปุถุชนปกติ ถือว่ายังน้อยมาก ไม่รู้ว่าเจ็บป่วยนานแค่ไหนรักษาตัวมากน้อยแค่ไหน แต่เป็นการสูญสิ้นชีวิตด้วยโรคไต ภายในบ้านอยู่ๆ ก็เสียชีวิตทันด่วน ด้วยความที่เป็นคนขยันมาก เป็นทั้งข้าราชการ และแม่ค้าขายผัดไทยชื่อดังที่กำแพงเพชร เป็นกิจการครอบครับ แต่รู้ว่าหลังจากกลับจากที่ทำงานราชการ ก็มาช่วยที่บ้านผัด ผัดไทย ขายอยู่ๆ ก็ล้มเสียชีวิตแบบไม่มีใครคาดคิด เท่าที่ฟังคนรอบข้างเป็นคนนิสัย อัทธยาศัยดี แต่ด้วยไม่รักษาตัวต่อเนื่อง หรือเป็นเพราะระบบการรักษาแต่ละโรงพยาบาล ประวัติการรักษาอยู่คนละโรงพยาบาล ทำให้ข้อมูลการรักษาไม่ประติดประต่อ เพราะแพทย์เองก็จะไม่รู้ ถ้าไม่มีประวัติคนไข้ ไม่มีในอดีต เรื่องนี้สำคัญมากสำหรับผู้อ่าน การย้ายโรงพยาบาลไปเรื่อยๆ โดยไม่มีประวัติในโรงพยาบาลที่อยู่ในขั้นวิกฤติอันตรายมาก ทำให้เกิดการสูญเสียของครอบครัว และคนรอบข้างจริงๆ

อีกคนห่างไกลการรู้จัก รู้ว่าเป็นนักวิชาการทางด้านศาสนา เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปากร ค่อนข้างแหวกแนว ผมได้อ่านบทความ ผี พราหมณ์ พุทธ ผ่านมติชนสุดสัปดาห์บ่อยๆ สนุกดี ชอบฟังอาจารย์แกจัดรายการผ่านทางรายการ จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์ บนยูทูป ช่องจอมขวัญ โดยอาจารย์  คมกฤช อุ่ยเต็กเค่ง หรือที่เขาเรียกกัน อาจารย์ตุล แกจะมาเล่าเกี่ยวกับศาสนา ความเชื่อ เสนอมีมภาพรูปเสมือนน่ารักๆ ทางศาสนาต่างๆ ในรายการ วาระซ่อนเล่น ชอบฟังแกเล่าในสิ่งที่ไม่เชื่อในเรื่องศาสนา มันเหมือนโดนใจเพราะตัวผมเองเป็นคนที่ไม่เชื่อ พระ ผี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างพูดเล่นได้ไม่ต้องจริงจัง อยู่ๆ แกก็เสียชีวิต น่าจะเกิดหัวใจล้มเหลว ด้วยวัย 40 ปีกว่าๆ มันเหมือนเสียเพื่อนไปอีกคน ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกัน รู้จักผ่านงานเขียนและผ่านยูทูป ได้อ่าน ได้ยิน ได้ฟัง ได้ดู ก็มีความสุข ที่ผมมีเวลานั่งดูช่อง youtube เวลาค่ำคืนหลังเลิกงาน

คนสุดท้ายผมสูญเสียคือพี่เขย อาจไม่ได้สนิทกันมาก ด้วยความที่อยู่คนละบ้าน แต่ผมสามารถมองเห็นด้วยใจผ่านอะไรหลายอย่างการพูดคุย การดื่มด้วยกันด้วยมื้อเล็กๆ สัมผัสได้พี่เขยคนนี้ขยันมาก แต่อาจจะดื้อเรื่องการเปลี่ยนแปลงเรื่องกิจการที่ทำ ก็คงเป็นธรรมดาด้วยวัยด้วยอายุ สิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้คือขยัน และไม่เหลวไหลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

พี่เขยผมมีทรัพย์สินไม่น้อย ถ้าเป็นผู้ชายห่วยๆ คนหนึ่งมีทรัพย์สินเยอะขนาดนี้ สามารถใช้ชีวิตทิ้งห่างครอบครัวเสพสำราญตามแบบผู้ชายห่วยๆ เลวๆ คนหนึ่งที่ในสังคมเห็นมากมายตามสื่อ แต่พี่เขยคนนี้เขาไม่ทำ เขามุ่งมั่นทำงาน อาจจะเพื่อไม่ให้เหงา อาจจะเพราะเคยชิน อาจจะเพราะสิ่งที่เคยทำ แต่เป็นงานใช้กำลังกาย ไม่เคยเหลวไหล ผ่านคำบอกเล่าของพี่สาว และลูกๆ โดยศักดิ์เป็นหลานที่สนิทกันมาก พี่เขยผมมีทรัพย์สินมาก โดยเฉพาะที่ดินในแหล่งเจริญแถวสะพานใหม่ติดถนนใหญ่ ที่ถือครองอยู่ในชื่อตนเอง ลูกๆ ก็โตหมดแล้ว แต่ด้วยความเป็นคนขยันไม่อยู่นิ่ง ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ ธรรมดาเรื่องเหล่านี้เรื่องชีวิต คนรอบข้างย่อมเป็นห่วงด้วยวัยที่มากแล้ว 70 กว่าๆ แต่ก็ยังขยันทั้งวัน

ไม่บอกสาเหตุการเสียชีวิต ไม่มีใครอยากสืบค้นให้เศร้าใจ แต่ฟังจากคนรอบข้างบ้าน ทุกคนพูดเสียงเดียวเป็นคนขยันมากอัธยาศัยดี เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับวัย เกี่ยวกับการเรียนรู้ ไม่ใช่วัยชราจะน่ารักเหมือนกันทุกคนห่วยๆ ก็เยอะ

อยากเขียนถึงการสูญเสีย อย่างหนึ่งที่คล้ายกัน น่าจะเกิดจากไม่ตรวจร่างกายประจำปี ด้วยวิทยาการ ทางการแพทย์ปัจจุบันก้าวหน้าไปมาก ถ้ารู้ก่อนความสูญเสียคงเกิดน้อยมาก เขียนรำลึกถึงทุกดวงวิญญาณที่จากไป

ไม่อยากแตะการเมืองฟังอภิปรายไม่ไว้วางใจก็สนุกๆ ดี แต่ประท้วงกันน่าเบื่อมาก กี้กี้

บันทึกไว้ 27 มีนาคม 2568

สาม สอเสือ

เครดิตภาพ https://www.linkedin.com/pulse/time-one-thing-life-once-gone-never-get-back-its-forever-kavdia