อนาคตยังไม่ได้ถูกวาด

ช่วงนี้จิตใจหวั่นไหว เรื่องงานมั้ยคงมีนิดหน่อย แต่น่าจะมาจากข่าวสารบ้านเมืองเยอะแยะไปหมด ซึ่งเป็นคนเสพข่าวจนเป็นนิสัย หรือเรียกสันดาน อยากเลิกเสพเหมือนกันแต่เผลอทุกที ข่าวการเมืองไทย ข่าวโกง ข่าวความขัดแย้งระหว่างประเทศ จนเป็นภาระกันไปทั่วโลก เป็นการสรุปความเคลื่อนไหวโดยเปรียบเทียบสรรพสิ่งที่เราเห็นจนชินตา กับการทำงานและการดำรงอยู่ของทุกชีวิต

ช่วงนี้ในโลกโซเชียลมีการพูดถึงเรื่องพวกนี้บ่อย คนทำงานคนรุ่นใหม่ กับ เจ้าของกิจการ โทษกันไปมาหลังจากมีความบกพร่องในงาน ลองใช้สติกัน ผมว่าเป็นด้วยกันทุกฝ่ายไม่จูนความคิดเข้าหากัน

โลกวันนี้หลังจากมี AI เริ่มมีข้อมูลออกมาผมฟังจากหลายแหล่ง คนรุ่นใหม่หางานได้น้อยลง คิดไปเองว่าอาจจะไม่ใช่เรื่อง AI อย่างเดียว เศรษฐกิจทั่วโลกมีปัญหาทุกอย่างมันผสมผสานกันหมด บางคนเปรียบเทียบรุนแรงเหมือนโลกกำลังแตกสลาย เพราะขั้วอำนาจประเทศเดิมประเทศใหม่ คงไม่ลงรายละเอียดให้ลึก จะเป็นบทความที่ยาวและก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขียน

AI ใช้ประโยชน์ได้จริงมั้ยทั่วโลกก็เห็นว่ามีประโยชน์ แต่โทษของ AI ก็คือมนุษย์เชื่อกันทุกอย่างตั้งคำถามไม่ถูกแล้ว โทษเครื่องจักรตัวนี้ มนุษย์ก็ต้องเรียนเพิ่มการตั้งคำถาม คำสั่ง หรือ prompt

ไม่ว่าคนรุ่นไหนก็ต้องอัพสกิลเรื่อง AI กันขึ้นมา มันคือโลกใบใหม่ ที่เราหนีกันไม่พ้น ผมเองก็กังวลเลยยิ่งต้องเรียนรู้ ว่า AI รู้อะไรทำอะไรถึงตอนนี้ยังไม่กังวล เพราะมนุษย์มีรสนิยม หัวใจ และความไว้ใจ งานของเราก็ต้องเพิ่มจุดนี้ลงไป เพื่อให้เรายังยืนอยู่ได้ ระยะยาวมั้ยพูดยาก ทุกอย่างต้องเรียนรู้ไม่ว่าแขนงไหน มนุษย์คือผู้สร้างเสมอมา และมนุษย์ค้นพบสิ่งใหม่เสมอ ไม่อย่างนั้นมนุษย์สูญพันธุ์ไปนานแล้ว

อนาคตไม่ว่าของใครยังไม่ถูกขีดเขียนทั้งนั้น ทุกอย่างเป็นการคาดเดาระวังตัวเกี่ยวกับอนาคตความไม่แน่นอน

เปรียบกับต้นไม้ ลำต้นคดงอ บางต้นตั้งตรง นอกจากสายพันธุ์แล้วก็เป็นเรื่องของแดด ต้นไม้ในป่า ยืนลำตั้งตรงสูงเด่นเพื่อเอาชนะเพื่อนต้นไม้ด้วยกัน สามารถรับแสงแดดได้มากกว่า ต้นไม้สูงได้แดดมากกว่าก็ได้เปรียบ แต่ต้นไม้สูงเด่นก็เสียเปรียบถ้าหากมีฝนฟ้าผ่า ก็เป็นต้นไม้ล่อเป้าไหม้ก่อน เกิดไฟป่า ต้นไม้สูงไม่ได้ผิด ต้นไม้ต่ำก็ไม่ผิด ป่าก็ไม่ผิด นกและสัตว์ป่าก็อาศัยธรรมชาติเหล่านั้นพักพิง หาอาหาร เพราะทุกอย่างมันเป็นธรรมชาติ มนุษย์ก็ธรรมชาติ

คลื่นทะเล คลื่นแม่น้ำ ซัดโขดหิน ซัดทราย ซัดดินริมตลิ่ง ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นความผิดของคลื่น หรือเป็นความผิดของโขดหิน ทราย ดิน ที่อยู่ไม่เป็นที่ ความเสียหายอาจจะเกิดก็ไม่ได้ผิด เพราะมันคือธรรมชาติ มนุษย์ก็ธรรมชาติ

ฝนตก จนน้ำท่วมก็เกิดจากไอน้ำระเหยขึ้นไปบนฟ้าควบแน่น จนเกิดเป็นฝนมากน้อยต่างกัน ฝนมากน้ำท่วมไร่นา เมือง ถนน ฝนน้อยแห้งแล้ง ไร่นา ถนน เมือง ร้อนแล้งเป็นความผิดของฝนหรือมันคือธรรมชาติ มนุษย์ก็คือธรรมชาติ

เราโทษสิ่งอื่นเพราะกลัว เราควบคุมสิ่งนั้นไม่ได้เราจึงกลัว

ย้อนมาในงานผมเองในฐานคนกลางระหว่าง บริษัทเอกชน กับ ภาครัฐ มีหน้าที่จ่ายภาษี ประมาณการครึ่งปี ตาม ภงด.51 และปิดงบการเงิน ยื่นสรรพากร ภงด.50 และประกันสังคม ยื่นเงินสมทบฝ่ายนายจ้างลูกจ้าง ความยุ่งยากผิดพลาดบางครั้งก็มาผิดที่ฝ่ายผมเอง เพราะงบการเงินของลูกค้าแต่ละแห่ง ปกติจะสิ้นสุด 31 ธันวาคม ของทุกปี แต่ก็มีหลายบริษัทที่ย้ายมาจากที่อื่น มักจะรอบสิ้นสุดไม่ตรงปีปฎิทิน ที่หนักที่สุดเคยเจอวันที่ 15 กรกฎาคม เป็นวันสิ้นสุดรอบบัญชี บอกตามตรงไม่เคยเห็นว่านักบัญชีทำกันอย่างไรจึงเกิดเหตุเช่นนี้

ความผิดพลาดที่เกิดความหลงลืมไม่โทษใคร เสียเงินเพิ่ม ค่าปรับ ถือเป็นความรับผิดชอบที่ควรจะควบคุมได้แต่ก็พลาด การพลาดก็เป็นเรื่องอนาคตไม่ได้วาดไว้

สรุปทุกเรื่องที่เขียนจนต้องไปพบจิตเวช นึกว่าเครียดเรื่องงาน จนหมอแนะนำให้ปิดบริษัท ผมก็บอกว่าผมพักเที่ยวแล้ว หมอบอกก็แค่พัก ให้ปิดบริษัทผมเลยบอกไม่มีอะไรจะพูด พูดได้เท่านี้ น่าจะเป็นเรื่องจิตวิทยากระแทกใจ

จนมีวันหนึ่งฟังสัมภาษณ์รายการข่าว ทาง Youtube ผู้ร่วมสัมภาษณ์ตรวจสอบเรื่อง TH AI Passport ของรัฐบาล ต้องไปพบหมอจิตเวชครั้งแรกในชีวิต หมอบอกว่าถ้าไม่พูดความจริงแก้ปัญหาให้ไม่ได้ ก็เลยเปิดปากเครียดเรื่องการตรวจสอบโครงการของรัฐบาล ฟังสัมภาษณ์ตบเข่าฉาด เครียดเรื่องการเมืองนี่เอง

นึกไม่ออกว่าเครียดทำไม แต่ก็เครียดข่าวเยอะมาก ทั้งสอบข้าราชการท้องถิ่น ผลออกมาแล้วว่าโกงจริง ยังมีเรื่อง ส.ว.อีกยังไม่รู้ข้อสรุป แต่ก็มีกลิ่นแปลกๆ ถ้าเป็นจริงจะเป็นอำนาจคุมอำนาจรัฐทั้งหมด ที่ใครก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้

ไหนจะเรื่องสงครามอาวุธ สงครามการค้า สแกมเมอร์ ทุนเทา มีผลกระทบต่อเศรษฐกิจ งบประมาณประเทศเริ่มไม่พอจนต้องกู้ เรื่องราวมันเยอะมาก ข่าวและข้อกล่าวหาที่กำลังมีการตรวจสอบ ทำให้ผมรู้สึกกังวลต่อทิศทางของประเทศ เศรษฐกิจ และธุรกิจตัวเอง ไม่ได้มองภาพใหญ่ทั้งประเทศไม่ได้เป็นคนใหญ่คนโต มองแค่ตัวเองชีวิตตัวเอง และคนแวดล้อมหลักๆ เอาไงต่อไป

กลัวกระทบไปทุกอย่าง เศรษฐกิจ ธุรกิจ ก็ต้องระวัง

รู้เหตุและผลของอนาคตที่ไม่ได้วาดไว้ ประเทศไทย

เครียดโว้ย

บันทึกไว้ 12 สิงหาคม 2569

สาม สอเสือ